Հողը ձեռքերիս մեջ է։ Այն հողը, որ ոտքերիս տակ էր։ Այն ամենը ինչ ոտքերիս տակ էր, հիմա ձեռքերիս մեջ է։

Այն ինչ հիշում էի, հիմա ձեռքերիս մեջ է, այս հանկարծակի տարօրինակ օրը։ Ո՞ւր է ուղղվում այդքան սերն ու ինքնաատելությունը։

Այս հավասարակշռության խաղում, որը կյանքն է կառուցում, ո՞ւր է ուղղված իմ ներքին էներգիան։

Այնտեղ, որտեղ ծլում են տնային բույսերը իմ ձեռքերի հողի մեջ։ Այնտեղ, որտեղ կյանքում նյութերի շրջապտույտը ընթանում է ինչպես որ ընթացել է, առանց գրանցման, առանց հիմնավորման, առանց արտաքին դիտարկման։

Գիտակցության հոսքս, մտքերի անընդմեջ միջամտումները, անորոշության զգացումը և գոյության անայլընտրանքայնությունը։

Մի պահ դադար եմ առնում։ Ահա ես, այստեղ, նստած, մտքերով, անհասկանալի, անըմբռնելի, խոցելի ու ինքնասիրո, ինքնագիտակցման, ինքնաճանաչման անվերջանալի շրջանառության մեջ։

Ինչպես որ իմ ձեռքի հողի ցիկլերն են սահմանում կյանքը, այնպես էլ ինքնագիտակցման այս ցավալի բայց ոգևորիչ ցիկլն է սահմանում ինքս ինձ։

35