Դժվար է հասկանալ մենակության, մեծանալու ու սպասելիքների սահմանները։

Հաստատուն մեկուսացման ու ընկերների կողմից լքված լինելու զգացումը հետևում է ինձ։ Օրը լցվում է դառնությամբ ու ծանրացած մտքով փորձում եմ հասկանալ, թե ինչ է տեղի ունենում։ Բայց շատ բաներ չեմ կարողանում հասկանալ։

Չգիտեմ ինչպես այսպես եղավ։ Ապագայի մասին մտածելը նման տեմպերով վախեցնում է։

Բայց ես իմ կողքին եմ մնալու, ինչքան էլ որ ամեն ինչ ցավոտ լինի ու ինչքան էլ տարածությունը ավելի ու ավելի ճնշող դառնա։

Թող օրը լցվի տխրությամբ, բայց թող այդ տխրությունը լուսավորի իմ օրը ու մաքրի միտքս հետապնդող մտքերից։